Ekibe yapay zekâ kuralı yazmak: bir sayfa yeter
Yöneticiler yapay zekâ kuralını genelde iki uçta çözüyor: ya hiç yazmıyor ya da hukuk metnine benzeyen on sayfalık bir belge çıkarıyor. İkisinin de sonucu aynı — kimse uymuyor.
Aradaki yol bir sayfa. Bir sayfa okunuyor, hatırlanıyor ve tartışılabiliyor.
Sayfada olması gereken dört şey
1. Hangi veri girilebilir, hangisi girilemez. Bu en kritik satır. "Müşteri adı, kimlik, sağlık, ücret bilgisi girilmez" gibi somut ve sayılabilir olmalı; "hassas veri girilmez" hiçbir şey söylemiyor çünkü herkesin hassas tanımı farklı.
2. Hangi hesap kullanılır. Kişisel ücretsiz hesap ile kurumsal hesap arasındaki fark, verinin eğitime gidip gitmediği. Bu tek cümle çoğu riski kaldırıyor.
3. Çıktının sorumlusu kim. Cevap her zaman aynı: gönderen kişi. Model bir taslak üretir; sorumluluk taslağı gönderende kalır.
4. Nerede beyan edilir. Müşteriye giden metinde mi, iç belgede mi, hiç mi. Kurala bağlanmazsa herkes kendi kararını veriyor ve ekip içinde iki farklı standart oluşuyor.
Yasak listesi, izin listesinden iyi çalışıyor
İzin listesi ("şunları yapabilirsiniz") her yeni durumda güncelleme istiyor ve hep geriden geliyor. Yasak listesi ("şunları yapmayın") kalan alanı serbest bırakıyor.
Ekip hızla yeni kullanım buluyor; izin listesi bunu yavaşlatıyor, yasak listesi yavaşlatmıyor.
Kural yazmadan önce: kim ne kullanıyor
Çoğu ekipte yapay zekâ zaten kullanılıyor, sadece görünmüyor. Kuralı görünürlük olmadan yazmak, var olmayan bir duruma kural yazmak demek.
Tek soru yeter: "Geçen hafta hangi işte kullandın?" Cezalandırmadan sorulduğunda gerçek cevap geliyor, ve o cevaplar kuralın hangi satırının gerçekten gerektiğini gösteriyor.
Ölçü: kullanım değil, tekrar
Kaç kişinin hesabı olduğu bir şey ölçmüyor. Ölçülecek şey, aynı işin ikinci kez aynı şekilde yapılıp yapılmadığı — yani bir standart oluşup oluşmadığı.
Bu konuyu baştan sona anlattığım ücretsiz ders: Yöneticiler için Yapay Zekâ — 16 sayfa, PDF, e-posta istemiyorum.